LEYLİ VƏ MƏCNUN” poemasından
Məcnun səhrada
Məcnun insanlardan uzaqlaşaraq baş alıb səhraya gedir. Çöldə nə qədər ki,
vəhşi heyvan, şir, maral, canavar, ceyran var, hamısı onun başına yığışır.
Ən yırtıcı heyvanlar belə vəhşətdən çıxır. Hamısı dinc və mehriban yaşayır.
Məcnun da, Süleyman sayaq şah olub, heyvanlar aləminə hökmranlıq edir. O,
bu heyvanları sevir, özü üçün gətirilən yeməyi vəhşilər arasında paylayır, on-
lar isə sadiq dost və nökər kimi Məcnuna pasibanlıq edir. Heyvanların qorxu-
sundan heç kəs Məcnuna icazəsiz yaxınlaşa bilmir. Məcnun hər gün yanına
gələn ahunun başını sığallayaraq gözlərindən Leyliyə oxşadığını xatırlayır,
gözləri önündə Leylini canlandırır.
Из поэмы «ЛЕЙЛИ И МЕДЖНУН»
Меджнун в пустыне
Бежав от людей, Меджнун находит себе убежище в пустыне. Со всех
сторон к нему стекаются львы и олени, волки и газели. Даже у самых
свирепых хищников смягчается нрав, и все звери живутмирно и дружно.
Меджнун, подобно царю Соломону, правит зверями. Он отдает им
приносимую ему пищу, а они, как верные друзья и слуги, оберегают
Меджнуна. Из страха перед зверями теперь никто не решается
приблизиться к Меджнуну без его разрешения. Меджнун, каждый день
приглаживая голову газели, приходящей к нему, находит в ее глазах
сходство с Лейли и воскрешает ее образ перед глазами.
From the poem “LEYLI AND MAJNUN”
Majnun in the desert
Majnun runs away from men to the wilderness, to the wild beasts. All wild
beasts-lions, deer, wolves, gazelle’s have assembled around him. The most
rapacious animals lead a peaceful life. And Majnun, like Suleiman (Prophet
Solomon), rules over these animals. He loves these beasts, shares the food
among them brought for him. And they guard Majnun like faithful friends
and servants. Nobody can approach him without their permission. Majnun
while stroking gazelle’s head which came to him everyday he remembered
the likeness to Leyli from her eyes and revived her in his thoughts.